กระผมนาย Somo อ่านแบบนี้นะครับ som-o (ส้มโอ) คงมีใครหลายคนชอบอ่านชื่อผมแปลกๆ เช่น โซโม่ ซูโม่ หรืออ่านว่า โสมม ไปเลยก็มี (555) จะอ่านแบบไหนก็ไม่ว่าครับ ขอให้จำผมได้ก็พอ อยากจะบอกว่ากับท่านผู้อ่านทั้งหลายว่าบล๊อคของกระผมนั้นคงจะไม่ได้เป็นเรื่องวิชาการไปทั้งหมด อาจจะเป็นความเห็นส่วนตัว ที่ระบายออกมาด้วยอารมณ์ล้วนๆ ถ้าอันไหนผมลอกมาจากผู้อื่นผมจะยกเครดิตให้นะครับ ผมยังไม่ได้บอกท่านผู้อ่านเลยว่าตัวผมเองนั้นเป็นใคร ตัวผมเองนั้นทำอาชีพเกี่ยวกับการเรียนการสอนครับ ก็อาชีพคุณครูนั่นแหละ ปัจจุบันเป็นคุณครูสอนวิชาสุขศึกษาและพลศึกษา ในโรงเรียนประถม เล็กๆแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร เมืองฟ้าอมรครับ มีนักเรียนประมาณ 300 คนได้ ชีวิตก็มีความสุขในอาชีพครับ เหมือน ทุกๆวันเป็นวันที่ไม่ได้ไปทำงาน แต่ไปเล่น แถมมีคนจ่ายเงินสำหรับการไปเล่นให้ผมด้วย การเล่นของผมคือการถ่ายทอดความรู้ให้กับผู้อื่นครับ ผมเคยค้นหาตัวเองมาตั้งแต่ตอนสมัยเป็นเด็กแล้วว่าตัวเองนั้นชอบอะไร สุดท้ายผมก็มาคิดได้ว่าผมชอบวิชาพลศึกษาและยังชอบเห็นผู้อื่นเกิดการพัฒนาทางด้านกีฬา คิดได้ตั้งแต่ตอนช่วงประมาณมัธยมปลายครับ เป็นตอนที่คุณครูบอกให้ผมไปสอนรุ่นน้องเล่นกีฬาบาสเกตบอล พอสอนเสร็จแล้ว รุ่นน้องของผมทำตามที่สอนได้หมดเลย มันน่าภูมิใจจริงๆครับ ที่ได้เห็นแบบนั้น ก็เลยคิดได้ว่า นี่แหละสิ่งที่จะทำเราแล้วเกิดความสุขที่สุด ก็เลยตัดสินใจมุ่งมั่นที่จะเป็นคุณครูให้ได้ และสุดท้ายก็สอบบรรจุเป็นข้าราชการครู ได้เป็นคุณครูดังสมใจปอง
ทุกวันกับเด็กๆนอกจากได้สอนวิชาการให้กับเด็กแล้ว ก็จะได้เจอเรื่องราวใหม่ของนักเรียนเสมอ เช่น ครูขาต้อมเขาเปิดกระโปรงหนูค่ะ ครูครับเก่งเขาแกล้งผม บางวันก็มีพวกเด็กสร้างของผม(สร้างแต่เรื่อง)ปีนต้นไม้ตกมาหัวแตกบ้าง บางวันเด็กสร้างก็วิ่งลงบันไดแล้วกลิ่งลงมาบ้าง(ท่าทางอยากลงมาเร็วๆ) บางทีพวกก็เล่นสไลด์เดอร์ด้วยถุงเท้า เสี่ยนตำเท้าบ้าง(ห้องเรียนมันเป็นพื้นไม้ครับ) เดือดร้อนคุณครูอีก ชีวิตก็คอยแก้ปัญหาให้กับนักเรียนกันไป นี่แหละครับสิ่งที่เกิดขึ้นในโรงเรียนของผม ทุกๆวันจึงเป็นวันที่มีแต่เรื่องสนุกๆเสมอ ไว้เจอกันกับบทความต่อไปของผมนะครับ...
